Słońce

Słońce w baskijskiej mitologii odgrywało będzie jedną z najważniejszych ról. Nosiło w języku basków różne nazwy w zależności od danego regionu. Nie jest znane dokładne pochodzenie, ani także bezpośrednie znaczenie tychże nazw, jednak dla głównej z nich czyli Eguzki, naukowcy podają tłumaczenie, czy też znaczenie jako „ten, który robi dzień”. Niekiedy odnoszono się także do słońca mianem babci słońce. Istnieje także teoria, według której wszystkie nazwy słońca mają być tylko i wyłącznie eufemizmami, gdyż tabu nie pozwalało używać wprost nazwy samego słońca. Słońce w wierzeniach basków było rodzaju żeńskiego i być może w starożytności uważane było za córkę ziemi. W dzień oświetlało właśnie ziemię, w nocy natomiast przesuwało się pod ziemią z powrotem na wschód, przez to oświetlało także świat duchów oraz umarłych. W momencie kiedy zachodziło, żegnało się je odpowiednikiem polskiego pa, pa, tak aby nie odchodziło zasmucone. Symbolizowane były najczęściej przez osty, którym przypisywana była moc chronienia przed szeregiem złych mocy. Oprócz tego inne symbole słońca to koncentryczne koła, swastyka, czy też pięcioramienna gwiazda. Ślady kultu solarnego widać będzie także w sposobie budowania domów przez basków. Stawiane były one tak, by główne wejście zawsze skierowane było na wschód i tak aby mogły przez nie wpaść do domu pierwsze z promieni słonecznych.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Mitologia baskijska

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *